مقدمه: اختلال یادگیری، یک اختلال عصبی- تحولی است که با ناتوانی قابل توجه در کسب و به کارگیری مهارت‌های خواندن، نوشتن یا ریاضی مشخص می‌شود. این کودکان به دلیل مواجهه مکرر با شکست‌های تحصیلی و بازخوردهای منفی محیطی، اغلب دچار مشکلات هیجانی ثانویه مانند خودپنداره پایین و نقص در خودتنظیمی هیجانی می‌شوند. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی کودک‌محور بر خودتنظیمی هیجانی و خودپنداره کودکان مبتلا به اختلال یادگیری انجام شد.
روش کار­: پژوهش حاضر کاربردی، از نوع نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل کودکان مبتلا به اختلال یادگیری (دامنه سنی 9 تا 12 سال) بودند که در سال تحصیلی 1405-1404 به مراکز مشاوره آموزش و پرورش شهر اصفهان مراجعه نموده بودند. در این پژوهش تعداد 32 کودک با روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه های آزمایش و گواه جایدهی شدند (16 کودک در گروه آزمایش و 16 کودک در گروه گواه). کودکان حاضر در گروه آزمایش درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی کودک‌محور را طی ده هفته در ده جلسه 75 دقیقه­ای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه اختلال یادگیری (LDQ)، پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی کودکان (CESRQ) و پرسشنامه خودپنداره کودکان (CSCQ) استفاده شد. داده­های با تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بون‌فرونی با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS₂₃ تجزیه و تحلیل شد.
نتایج: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی کودک‌محور بر خودتنظیمی هیجانی (0001/0>P؛ 55/0=Eta؛ 32/41=F) و خودپنداره (0001/0>P؛ 56/0=Eta؛ 14/44=F) کودکان دارای اختلال یادگیری تأثیر معنادار دارد.
نتیجه گیری: در نتیجه درمان مبتنی بر ذهنی‌سازی کودک‌محور با بهره­گیری از فنونی همانند شناسایی نشانه‌های بدنی هیجانات، ایجاد فاصله بین محرک و واکنش، کاهش شرم و افزایش پذیرش هیجانات، افزایش ذهنی‌سازی بین‌فردی برای کاهش واکنش‌های تکانشی و پیوند احساس با موقعیت و افکار می‌تواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود خودتنظیمی هیجانی و خودپنداره کودکان دارای اختلال یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.