نوع مقاله : مقاله پژوهشی
عنوان مقاله English
نویسندگان English
هدف این پژوهش پیشبینی گرایش به خودکشی بر اساس حساسیت به طرد و خودسرزنشگری با نقش میانجی پذیرش خود در نوجوانان دختر انجام شد.
روش: پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی و با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان دختر ۱۳ تا ۱۸ ساله متوسطه اول و دوم مناطق ۲، ۷ و ۹ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. نمونهای به حجم ۲۲۵ نفر با روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب شد. ابزارها شامل پرسشنامههای حساسیت به طرد داونی و فلدمن (1996)، مقیاس سطوح خودانتقادی تامپسون و زوروف (2004)، پرسشنامه پذیرش بیقیدوشرط خود چمبرلین و هاگا (2001) و مقیاس احتمال خودکشی کال و گیل (1982) بود. دادهها با روش مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) به شیوه تحلیل مسیر و برآورد پارامترها به روش بیشینه درستنمایی در نرمافزار AMOS تحلیل شد.
یافتهها: شاخصهای برازش مدل ساختاری اصلاحشده، همگی در دامنه قابلقبول قرار داشتند. بین حساسیت به طرد (305/0=β) و خودسرزنشگری (330/0=β) با گرایش به خودکشی، بین حساسیت به طرد (226/0-=β) و خودسرزنشگری (345/0-=β) با پذیرش خود، و بین پذیرش خود و گرایش به خودکشی (274/0-=β) رابطه معناداری مشاهده شد. همچنین بین حساسیت به طرد نوجوانان دختر و گرایش به خودکشی با نقش میانجی پذیرش خود (062/0=β)، و بین خودسرزنشگری نوجوانان دختر و گرایش به خودکشی با نقش میانجی پذیرش خود (094/0=β) ، رابطه برقرار بود.
بحث و نتیجهگیری: نتایج آزمون فرضیهها نشان داد که مدل پیشبینی گرایش به خودکشی بر اساس حساسیت به طرد و خودسرزنشگری با نقش میانجی پذیرش خود در نوجوانان دختر با دادههای تجربی برازش مطلوبی دارد.
کلیدواژهها English