مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد

چکیده مقدمه: محققان رویکردهای درمانی مختلف را جهت تعیین میزان اثربخشی آن‌ها مورد مقایسه قرار می‌دهند؛ بنابراین پژوهش حاضر باهدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی بومی با طرحواره درمانی یانگ بر تنظیم هیجانی و میل به طلاق در زوج‌های دارای تعارض شهر اصفهان انجام‌شده است.
روش کار: روش تحقیق نیمه تجربی می‌باشد. جامعه آماری تحقیق کلیه زوجین دارای مشکل تعارض بودند که به مراکز مشاوره و روانشناسی شهر اصفهان مراجعه کرده بودند که از این جامعه تعداد 48 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه (طرحواره درمانی بومی، طرحواره درمانی یانگ و گروه کنترل) گماشته شدند. ابزارهای تحقیق شامل پرسشنامه‌های میل به طلاق (روزلـت، جانسـون و مـورو، 1986) و پرسشنامه تنظیم هیجانی (گراتز، 2004) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با انداز گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت.
نتایج: نتایج نشان داد که بسته بومی طرحواره درمانی بر کاهش میل به طلاق و بهبود تنظیم هیجانی اثربخش بوده است (01/0p <) و طرحواره درمانی یانگ صرفاً بر تنظیم هیجانی مؤثر بوده است (01/0p <). همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی بسته بومی طرحواره درمانی با طرحواره درمانی یانگ بر کاهش میل به طلاق در سطح 01/0p < وجود دارد، اما بین اثربخشی این دو روش بر بهبود تنظیم هیجانی تفاوت معناداری مشاهده نگردید (05/0<P).
نتیجه­گیری: به نظر می‌رسد که بسته بومی طرحواره درمانی بر هردو متغیر میل به طلاق و بهبود تنظیم هیجان اثربخش می‌باشد.

چکیده مقدمه: بروز بیماری‌های مزمن فیزیولوژیک همچون سرطان در کودکان موجب شکل‌گیری آسیب‌های روان‌شناختی و هیجانی حاد برای والدین می‌شود. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بسته آموزشی مبتنی بر امید به شیوه شناختی معنوی بر بهزیستی روان‌شناختی و نشخوار فکری والدین دارای فرزند مبتلا به سرطان انجام گرفت.
روش کار:  روش پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه والدین دارای فرزند مبتلا به سرطان لوسمی و لنفاوی شهر اصفهان در سال 1398 تشکیل دادند که به مراکز درمانی مراجعه کرده‌ و فرزند آنها تحت درمان بودند. در این پژوهش تعداد 30 والد دارای فرزند مبتلا به سرطان با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه­های آزمایش و کنترل گمارده شدند (در هر گروه 15 والد). والدین حاضر در گروه آزمایش به مدت 10 جلسه طی دو ماه و نیم تحت آموزش بسته آموزشی مبتنی بر امید به شیوه شناختی معنوی قرار گرفتند. پس از شروع مداخله 3 نفر در گروه آزمایش و 2 نفر در گروه گواه ریزش داشتند. در این پژوهش از پرسشنامه‌‌ بهزیستی روان‌شناختی (ریف، 1996) و پرسشنامه نشخوار فکری (هوکسما و مارو، 1991) استفاده شد. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر تجزیه و تحلیل شد.
نتایج: نتایج نشان داد که بسته آموزشی مبتنی بر امید به شیوه شناختی معنوی بر بهزیستی روان‌شناختی و نشخوار فکری والدین دارای فرزند مبتلا به سرطان تأثیر معنادار دارد (p<0/001). بدین صورت که این بسته توانسته منجر به بهبود بهزستی روان‌شناختی (54 درصد) و کاهش نشخوار فکری (62 درصد) این والدین شود.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، بسته آموزشی مبتنی بر امید به شیوه شناختی معنوی با  بهرگیری از امیددرمانی، شناخت‌درمانی و معنویت‌درمانی، می‌تواند یک روش کارآمد جهت بهبود بهزستی روان‌شناختی و کاهش نشخوار فکری والدین کودکان مبتلا به سرطان به شمار رود.