مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و رفتار درمانی دیالکتیکی بر اضطراب سلامت، سازگاری روانی اجتماعی و تنظیم شناختی هیجان زنان مطلقه

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی سلامت، واحد بین المللی خرمشهر-خلیج فارس، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمشهر، ایران

2 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

چکیده

مقدمه
 طلاق به طور پیوسته به عنوان یکی از پر استرس‎ترین رویدادهای زندگی توصیف می‎شود که به افزایش حساسیت به بیماری‎ها و مشکلات خلقی می‎انجامد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و رفتار درمانی دیالکتیکی در اضطراب سلامت، سازگاری اجتماعی روانی و تنظیم شناختی هیجان زنان مطلقه تهران انجام شده است.
روش کار
 مطالعه حاضر از نوع شبه آزمایشی، با طرح پیش­آزمون و پس‌‌آزمون بر روی دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه­ی زنان مطالقه‎ای بود که در سال 1397به مراکز مشاوره سطح شهر تهران مراجعه می­کنند و تحت تاثیر مشکلات ناشی از طلاق هستند. نمونه پژوهش نیز شامل سه گروه 15 نفره (15نفر گروه تحت درمان تعهد و پذیرش؛ 15 نفر گروه تحت رفتار درمانی دیالکتیکی؛ و 15 نفر گروه کنترل) بود. در پژوهش حاضر، برای انتخاب آزمودنی‎ها از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب اجتماعی، سازگاری اجتماعی روانی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان، پروتکل درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش (ACT)و پروتکل رفتار درمانی دیالکتیکی(DBT) بود.
نتایج
 میانگین پس آزمون متغیر اضطراب سلامت در گروه درمان دیالکتیکی کمتر از گروه درمان تعهد و پذیرش می­باشد. اضطراب سلامت در هر دو گروه درمان از گروه کنترل کمتر می­باشد. میانگین متغیر سازگاری در گروه درمان تعهد و پذیرش کمتر از گروه درمان دیالکتیکی می­باشد و هر دو گروه درمان از گروه کنترل کمتر می­باشد. میانگین متغیر تنظیم هیجان در گروه درمان دیالکتیکی کمتر از گروه درمان تعهد و پذیرش می­باشد و میانگین متغیر در هر دو گروه بیشتر از گروه کنترل می­باشد.
نتیجه گیری
 نتایج نشان داد هر دو پروتکل درمانی اثربخش بودند اما رفتار درمانی دیالکتیکی بر کاهش اضطراب سلامت، افزایش سازگاری و تنظیم هیجان تاثیر موثرتری نسبت به درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش داشت. اجرای آموزش ACT و DBT در کاهش مشکلات اجتماعی، تعاملی و سازگاری و اضطراب زنان مطلقه مفید به نظر می‎رسد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Comparison of the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy and Dialectical Behavioral Therapy on health anxiety, psychosocial adjustment and cognitive emotion regulation of divorced women

نویسندگان [English]

  • Hamideh Iri 1
  • Behnam Makvandi 2
  • Saeed Bakhtiarpour 2
  • Fariba Hafezi 2
1 Department of Health Psychology, Khorramshahr-Persian Golf International Branch, Islamic Azad University, Khorramshahr, Iran
2 Department of Psychology, Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran
چکیده [English]

Introduction: Divorce is described continuously as one of the most stressful events in life, which increases the sensitivity to mood illnesses. The purpose of this study was effectiveness of Acceptance Commitment Therapy (ACT) and Dialectical Behavior Therapy (DBT) on health anxiety, psychosocial adjustment and cognitive emotion regulation in divorced women referring to counseling centers in Tehran.
Methods: The research method was quasi-experimental with pre-test and post-test design on two experimental and one control groups. The population of this research includes all women who referred to counseling centers in Tehran in 1397 and are affected by the divorce consequences. The sample consisted of three groups of 15 people (15 received Acceptance Commitment Therapy, 15 received dialectical behavioral therapy and 15 were control group). In this study, available sampling method was used to select the samples. The research instruments were Social Anxiety, Social Anxiety Inventory, Cognitive Critical Thinking Questionnaire, Acceptance and Acceptance Therapy (ACT), and Dialectical Behavioral Therapy (DBT).
Result:  The mean posttest of the health anxiety variable in the dialectic treatment group was lower than the commitment and acceptance treatment group. Health anxiety in both treatment groups is less than the control group. The mean of compatibility variable in the treatment and acceptance group was less than that of the dialectic treatment group, and both treatment groups were less than the control group. The mean of emotional regulation in the dialectic treatment group is lower than the commitment and acceptance therapy group and the mean of the variables in both groups is more than the control group.
Conclusion: The results showed that both therapy protocols were effective, but Dialectical Behavioral Therapy was more effective than Acceptance and commitment Therapy in reducing health anxiety, increasing the psychosocial adjustment, and cognitive emotion regulation. Implementing ACT and DBT training appears to be beneficial in reducing social, interaction and adjustment problems and anxiety of divorced women.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Acceptance and Commitment
  • Dialectical
  • Health anxiety
  • Psychosocial adjustment
  • cognitive emotion regulation
  • Divorced women

References

1-       Amato, Paul R. (2010). Research on divorce: continuing trends and new developments. Journal of Marriage and Family, 72(3), 650–66.

2-       Balali T, Etemadi O, Fatehizadeh M. The Study Of Relationship Between Psychological Factors And Demographic Characteristics Predicting Post Divorce Adjustment Among Divorced Women In Isfahan. Quarterly Counseling Culture And Psychotherapy. 2011; 2(5): 29-53.

3-       Smith-Greenaway, E., & Clark, S. (2017). Variation in the link between parental divorce and children’s health disadvantage in low and high divorce settings. SSM - Population Health, 3, 473-486. doi: https://doi.org/10.1016/j.ssmph.2017.04.004

4-       Hayes, S. C., & Hofmann, S. G. (2017). The third wave of cognitive behavioral therapy and the rise of process based care. World Psychiatry. 245-6.

5-       Zamani N, Habibi M, Darvishi M. To Compare the effectiveness of Dialectical Behavior Therapy and Cognitive Behavioral Group Therapy in Reducing Depression in Mothers of Children with Disabilities. J Arak Uni Med Sci. 2015; 18 (1) :32-42.

6-       Miller, A. L., Rathus, J., Linehan , M. M. (2007). Dialectical Behavior Therapy with Suicidal Adolescents. New York, Guilford.

7-       Nararro-Haro, M. V., Hoffman, H. G., Garcia-Palacios, A., Sampaio, M., Alhalabi, W., Hall, K., & Linehan, M. (2016). The Use of Virtual Reality to Facilitate Mindfulness Skills Training in Dialectical Behavioral Therapy for Borderline Personality Disorder: A Case Study. Front Psychol, 7, 1573. doi: 10.3389/fpsyg.2016.01573

8-       Fink, P., Ørnbøl, E., Toft, T., Sparle, K. C., Frostholm, L., & Olesen, F. (2004). A new, empirically established hypochondriasis diagnosis. Am J Psychiatry, 161, 1680-1691.

9-       Fink, P., Ørnbøl, E., & Christensen, K. S. (2010). The Outcome of Health Anxiety in Primary Care. A Two-Year Follow-up Study on Health Care Costs and Self-Rated Health. PLoS ONE, 5, e9873.

10-   Eilenberg, T., Fink, P., Jensen, J. S., Rief, W., & Frostholm, L. (2015). Acceptance and commitment group therapy (ACT-G) for health anxiety: a randomized controlled trial. Psychological Medicine, 46, 103-115.

11-   Eilenberg, T., Hoffmann, D., Jensen, J. S., & Frostholm, L. (2017). Intervening variables in group-based acceptance & commitment therapy for severe health anxiety. Behavioral Research Therapy, 92, 24-31. doi: 10.1016/j.brat.2017.01.009

12-   Hayes, S. C., Villatte, M., Levin, M., & Hildebrandt, M. (2011). Open, aware, and active: contextual approaches as an emerging trend in the behavioral and cognitive therapies. Annual Rev Clinical Psychology., 7, 141-168.

13-   Goldberg, X., Cardoner. N., Alonso, P., López-Solà, C., Real, E., Jiménez-Murcia, S., & Soriano-Mas, C. (2016). Inter individual variability in emotion regulation: Pathways to obsessive e compulsive symptoms. Journal of Obsessive-Compulsive and Related Disorders, 11, 105–112, DOI: 10.1016/j.jocrd.2016.10.002.

14-   Goodman, M., Carpenter, D., Tang, C. Y., Goldstein, K. E., Avedon, J., Fernandez, N., & Hazlett, E. A. (2014). Dialectical behavior therapy alters emotion regulation and amygdala activity in patients with borderline personality disorder. Journal of psychiatric research, 57, 108-116. doi: 10.1016/j.jpsychires.2014.06.020