بررسی تأثیر آموزش چهره به چهره مراقبت خود محور بر امید به زندگی بیماران قلبی- عروقی بستری در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس در سال 96-95

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشکده پرستاری بندرلنگه، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، هرمزگان، ایران

2 کارشناس ارشد اتاق عمل، دانشکده پیراپزشکی قم، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.

3 کارشناس ارشد اپیدمیولوژی، مربی دانشکده پرستاری و مامایی بندرلنگه، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، ایران

چکیده

مقدمه
بیماری های قلبی عروقی شایع ترین علت مرگ و از کار افتادگی در دنیا هستند. طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت تا سال 2020 میزان ابتلا به این بیماری ها در زنان و مردان به ترتیب 120 و 137 درصد افزایش خواهد یافت. بیش از 50 درصد عوامل موثر بر بیماریهای قلبی، عوامل روانی تشکیل می دهند. از طرفی این عوامل می تواند اثرات مضری بر امیدواری این افراد بگذارد. لذا این مطالعه با هدف بررسی میزان امیدواری بیماران قلبی عروقی با استفاده از آموزش چهره به چهره انجام گرفت.
روش کار
این پژوهش بصورت نیمه تجربی بر روی 50 نفر از بیماران قلبی -عروقی بستری در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس در سال 1395 انجام گرفت. نمونه گیری به روش غیر احتمالی انجام و افراد بیمار بصورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه امیدواری اشنایدر جمع آوری شد. هر کدام از شرکت کنندگان پس از تکمیل پرسشنامه های امیدواری و همچنین پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک تحت آموزش قرار گرفتند. برنامه آموزشی در این پژوهش بصورت ترکیبی از آموزش انفرادی، پرسش و پاسخ، بحث و گفتگو و در اختیار قرار دادن جزوه آموزشی بود. این برنامه طی 5 جلسه 45 دقیقه ای در طول بستری و در زمانی که بیمار در شرایط مناسب روحی و جسمی قرار داشت و در یک محیط آرام توسط پژوهشگر برگزار شد. به منظور تعیین اثر بخشی برنامه آموزشی بر امیدواری، بعد از آموزش  مجددا پرسشنامه ها در اختیار شرکت کننده قرار گرفت و داده ها جمع آوری شدند. اطلاعات با استفاده از نرم افزار  SPSS  نسخه 16  و در سطح معنی داری05/0 p< مورد تجزیه، تحلیل و تفسیر قرار گرفت.
یافته‌ها
میانگین و انحراف معیار شرکت کنندگان قبل و بعد از آموزش به ترتیب 10/22± 37/36 و 7/87 ± 45/94  بود. که پس از تجزیه و تحلیل داده ها، از نظر آماری تفاوت معناداری بین نمره امیدواری بیماران، قبل و بعد از آموزش مشاهده شد.( 001 /0> p)
نتیجه‌ گیری
آموزش چهره به چهره توسط پرستار می تواند سبب افزایش امیدواری در بیمارن قلبی عروقی شود. لذا می توان از این مداخله جهت ارتقاء امید به زندگی در افراد مبتلا به بیماری قلبی عروقی سود جست.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The effect of face to face education on Self-centered care, life expectancy cardiovascular disease in a hospital in Bandar Abbas Mohammadi In 2016-2017

نویسندگان [English]

  • Somayeh kamalpour 1
  • Hossein Sharafi 2
  • Aboubakr Jafarnejad 3
1 MSc in nursing, Bandar- lenge school of nursing, Hormozgan University of Medical Sciences, Hormozgan, Iran
2 MSc MS in Operating Room, Qom Paramedical Faculty, Qom University of Medical Sciences, Qom, Iran.
3 Master of Science in Epidemiology,Master Faculty of Nursing and Midwifery, Hormozgan University of Medical Sciences, Bandar Abbas, Iran
چکیده [English]

Abstract
Introduction & Objective:
Cardiovascular disease is the most common cause of death and disability in the world. According to the World Health Organization by 2020 the morbidity of these diseases in women and men respectively 120 and 137 percent increase. More than 50% of the factors affecting heart disease are mental factors. On the other hand, these factors can have a detrimental effect on their hope. Therefore, this study aimed to investigate the hope cardiovascular patients was conducted using face to face training.
Methods:
This quasi-experimental study was performed on 50 cardiovascular patients hospitalized in Shahid Mohammadi hospital in Bandar Abbas in 2016. Non-probability sampling was performed and patients were selected as available sampling.  Data were collected using Schneider standard of hope questionnaire. Each participant was trained after completing the hope questionnaire as well as the demographic questionnaire. The curriculum in this study was a combination of individual instruction, question-and-answer, discussion, and educational instruction. The program was conducted for five 45-minute sessions during the hospitalization, when the patient was in good physical and mental condition and in a quiet environment by the researcher. In order to determine the effectiveness of the training program on hope, questionnaires were again administered to the participants after the training and data were collected. Data were analyzed and interpreted using SPSS 16 software at the significant level p Findings:
Mean and standard deviation of participants before and after training were 37.36 ± 10.22 and          45.94 ± 7.87, respectively. After analyzing the data, a statistically significant difference between the scores of hopeful patients before and after training was observed. (p<0.001)
Conclusion:
Face-to-face training by a nurse can increase hope in cardiovascular patients. Therefore, this intervention can be used to promote life expectancy in people with cardiovascular disease.

کلیدواژه‌ها [English]

  • face to face education
  • Self-centered care
  • Life expectancy
  • cardiovascular patients