پیش بینی کیفیت زندگی بر اساس شفقت به خود، ذهن آگاهی و ادراک بیماری در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه روانشناسی, واحد تنکابن , دانشگاه آزاد اسلامی , تنکابن , ایران.(نویسنده مسئول)

2 گروه روانشناسی, واحد تربت جام , دانشگاه آزاد اسلامی , تربت جام , ایران.

3 گروه روانشناسی, واحد تنکابن , دانشگاه آزاد اسلامی , تنکابن , ایران.

10.22038/mjms.2026.27827

چکیده

مقدمه:  پژوهش حاضر با هدف پیش بینی کیفیت زندگی بر اساس  شفقت به خود ، ذهن آگاهی  و ادراک بیماری  در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو، انجام شد.
روش کار: پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به مراکز درمانی شهرتنکابن   در سال 1404 بود. به روش نمونه گیری در دسترس 160 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار استفاده شده پر پژوش عبارت بودند از: پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی فرم کوتاه(1989)، پرسشنامه شفقت به خود نف (2003)، پرسشنامه ذهن آگاهی فرایبورگ فرم کوتاه (2006) و پرسشنامه ادراک بیماری بردبنت و همکاران (2006). دادهای به دست آمده از پژوهش به وسیله  تحلیل رگرسیون چند متغیره و ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
نتایج: نتایج حاصل  نشان داد بین شفقت به خود و ادراک بیماری با کیفیت زندگی بیماران دیابت نوع دو رابطه مثبت و معنادار وجود دارد ولی بین ذهن آگاهی  و کیفیت زندگی بیماران دیابت نوع دو  رابطه معناداری مشاهده نشد. برای تعیین میزان پیش­بینی هر یک از متغیرها از رگرسیون گام به گام استفاده شد که ابتدا شفقت به خود به عنوان قویترین متغیر پیش بین وارد مدل شده و توانسته است 7/23 درصد واریانس متغیر ملاک کیفیت زندگی را تبیین کند؛ در گام دوم ادراک بیماری به مدل اضافه شده است و این دو متغیر شفقت به خود و ادراک بیماری  توانسته است 9/35  درصد واریانس متغیر ملاک کیفیت زندگی را تبیین کنند وارد شدن ادراک بیماری به مدل توانسته است 2/12 درصد به تبیین واریانس متغیر ملاک کیفیت زندگی  کمک کند.
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته ها می توان در راستای کمک به ارتقاء روند درمان بیماران دیابتی به متغیرهای روانشناختی و فردی نیز توجه نمود و با تقویت شفقت به خود و افزایش ادراک از بیماری روند درمان را تسهیل نمود.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Predicting quality of life based on compassion for oneself, mindfulness, and illness in patients with type 2 diabetes

نویسندگان [English]

  • Roghayeh Mahmoudsoltani 1
  • Jafar Kardan 2
  • Roghayeh Mohammadi achacheloi 3
1 Department of Psychology , To.C., Islamic Azad University ,Tonekabon , Iran. (Corresponding author)
2 Department of Psychology , ToJ.C., Islamic Azad University , Torbat Jam , Iran.
3 Department of Psychology , To.C., Islamic Azad University ,Tonekabon , Iran.
چکیده [English]

Introduction: The present study was conducted with the aim of predicting quality of life based on self-compassion, mindfulness, and disease perception in patients with type 2 diabetes.
Methods: This was a descriptive correlational study. The statistical population was all patients with type 2 diabetes referring to medical centers in the city of Tonekabon in 1404. 160 people were selected as a statistical sample using the available sampling method. The most widely used instruments were: the World Health Organization Quality of Life Questionnaire Short Form (1989), the Neff Self-Compassion Questionnaire (2003), the Freiburg Mindfulness Questionnaire Short Form (2006), and the Broadbent et al. Disease Perception Questionnaire (2006). The data obtained from the study were analyzed using multivariate regression analysis and Pearson correlation coefficient.
Results: The results showed that there is a positive and significant relationship between self-compassion and disease perception and the quality of life of patients with type 2 diabetes, but no significant relationship was observed between mindfulness and the quality of life of patients with type 2 diabetes. Stepwise regression was used to determine the predictive value of each variable. First, self-compassion was entered into the model as the strongest predictor and was able to explain 23.7% of the variance of the quality of life criterion variable. In the second step, illness perception was added to the model and these two variables, self-compassion and illness perception, were able to explain 35.9% of the variance of the quality of life criterion variable. Entering illness perception into the model was able to help explain 12.2% of the variance of the quality of life criterion variable. Conclusion: Based on the findings, it is possible to pay attention to psychological and individual variables in order to help improve the treatment process of diabetic patients and facilitate the treatment process by strengthening self-compassion and increasing the perception of the disease.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Quality of life
  • self-compassion
  • mindfulness
  • illness perception
  • type 2 diabetes
مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد
دوره 68، شماره 6
بهمن-اسفند1404
بهمن و اسفند 1404
صفحه 1708-1720

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار